گالری
آوین فرهادی همانجا، وسطِ زندگی، نقاشی میکند — نقاشِ منظرهای که منظرههایش را کاری میکند تا حرف بزنند و حفرهای میگذارد که جای فقدان است.
آوین فرهادی از وسطِ زندگی نقاشی میکند — آرام، دلتنگ، ناتمام.
آوین فرهادی نقاشیست که بهمعنای واقعیِ کلمه وسطِ زندگی کار میکند. استودیوی ثابتی ندارد که آن را ترک کند و بازگردد؛ در خانه فرش را جمع میکند، کاری را که کنار گذاشته باز میکند، ساعتی کار میکند و بعد آن را «مثلِ یک دانهٔ بزرگ» نیمهبسته تا فردا کنار میگذارد. او متولدِ اصفهان است — شهری که ده سال پیش ترکش کرد و هنوز به هر بهانهای میخواهد به آن برگردد — و عادتِ کار در فضای باز و در سفر را از همانجا با خود آورد؛ سفر بود که نخستینبار منظره را وارد کارش کرد. منظرههای او از سنتِ منظرهنگاری آغاز میشوند، جایی که همهچیز منطقاً سر جای خودش است — و بعد او کاری میکند تا تصویر حرف بزند. خانهٔ شیروانی را حذف میکند؛ حفرهای در زمین باز میکند. آن حفره برای او نمادِ فقدان شد، فرونشست، بودن و نبودن — غیابی آرام و فلسفی. او شیفتهٔ جاهای رهاشده و متروک است، جایی که قصهها ماندهاند اما آدمها رفتهاند، و از کشیدنِ مستقیمِ انسان پرهیز میکند: اگر انسان را نمیکشد، به گفتهٔ خودش، به این دلیل است که خودش هم انسان است. آنچه میخواهد، ردیست — از آدمها، از دلتنگی، از هر آنچه نیست. نقطهٔ عطف از راهِ پسرِ کوچکش آمد. وقتی سهساله بود، وسطِ کار دست میبرد و مداد را میگرفت؛ آوین بهجای مقاومت، پذیرفتن را آموخت — یک دست مداد به او میداد و با دستِ دیگر کارِ خودش را میکرد — و نشانههای او، و امیدی که یک بچه میآورد، رنگ و جرأتِ بزرگکارکردن را به او داد. برای فرهادی، خلق کردن بسیار شبیهِ خودِ زندگیست: نبردی با اثر، پر از انرژیِ داده و گرفته، پیروزی و شکست. این کار را برای اقتصاد نمیکند و رنجِ هنرمندبودن را برای فرزندش نمیخواهد — اما عمیقاً آرزو دارد فرزندش این مزه را بچشد، چون همین، بیش از هر چیز، حالش را خوب میکند و او را به زندگی بازمیگرداند.